BOEKBESPREKING

In het nieuwe boek van filosoof Eva Meijer is de Noordzee de hoofdpersoon. Geen willoze zoutwatermassa die gehoorzaamt aan natuurwetten, maar een entiteit met handelingsvermogen en een eigen wil. Zo kruipt de zee op een dag veel verder het land op dan gewoonlijk. En daar stopt het niet, het zilte water stroomt elke dag een kilometer verder ons land in maar laat buurlanden ongemoeid. Het duurt eventjes voor tot politici doordringt dat de zee niet van plan is te wijken, ook niet voor dijkenbouwers en ingenieurs. ‘Wie het zich kon veroorloven was natuurlijk al vertrokken. Vakantiehuisjes in het oosten van het land zaten vol. (…) De NOS schreef dat het vliegtuig van de koning was opgestegen, maar niemand had gezien of hij er met zijn gezin in zat.’
Het gegeven van de zee als hoofdpersoon met een eigen karakter en wil, lijkt n deze tijd geen ver-van-mijn-bed show meer. De klimaatroman bereidt ons in zekere zin voor op het ergste scenario. Het enige storende is dat het fascinerende gegeven zo weinig subtiel is uitgewerkt. Dat geldt ook voor de karakters, die nogal dunnetjes zijn neergezet en voorspelbaar reageren. Toch is de roman als gedachtenexperiment boeiend genoeg om tot het einde te willen lezen. Al was het maar omdat de mens nu eens niet centraal staat. Goed, gebouwen en akkers verdwijnen onder water, maar voor wie is dat nu eigenlijk een ramp? Niet voor de zeedieren, wieren, oesters, bruinvissen en het plankton dat alle ruimte krijgt. Wel zo eerlijk nu wij met onze schepen, de visserij en mega-windmolenparken bijna de hele Noordzee hebben ingepikt.

Eva Meijer: Zee nu. Cosse (2022); 240 pagina’s; € 22,99.

Pin It on Pinterest